|
Allereerst wil ik alle kiezers bedanken die ons toch weer hun vertrouwen geschonken hebben.
Ex collega's, nu dus de zwanenzang van De Groenen.
Het is over en uit. Hoe dat kan?
Een nadere analyse van de resultaten per stemdistrict wijst uit dat we voornamelijk slachtoffer zijn geworden van de burenruzie tussen de Boven Y Partij en de BPN, waarbij we en passant zijn afgerekend op het asbestschandaal van de GroenLinkse portefuillehouder Diepeveen.
Na 20 jaar vrije tijd te hebben opgeofferd voor het welzijn van dit stadsdeel zijn we bij de afgelopen verkiezingen definitief buiten de boot gevallen. Tijd voor een terugblik.
Hebben we iets bereikt?
De grootste mijlpaal is natuurlijk De Groene Oever aan het IJ, ook de nota's Holenbroeders, Dierenwelzijn, het Beheerplan Vliegenbos en het voorbereidingsbesluit NoorderIJplas kunnen met gepaste trots genoemd worden. Daarnaast hebben we in die 20 jaar vooral een poortwachtersfunctie vervuld.
In het stadium van planvorming waren wij degenen die kanttekeningen plaatsten bij de situering van het stadsdeelhuis, de routing van de Noord Zuidlijn in Noord en de gevolgen van een verdiepte aanleg. Dat het Volewijckpark vrijwel volledig zou worden kaalgeslagen hebben wij als enige zien aankomen, helaas was dat voor de D.B. partijen geen aanleiding om die planvorming te heroverwegen.
Van het begin af aan hebben wij de Noordelijke IJoever genoemd als de plek waar wij ons op zouden moeten concentreren. Hoongelach was ons deel.
Het kan verkeren, inmiddels worden we aan alle kanten door de feiten voorbij gelopen.
Het probleem was en is steeds hetzelfde gebleven, van de partijen die onze dagelijks besturen in de afgelopen 20 jaar geleverd hebben, uitgezonderd een korte renaissance na de val van Marijke van Schendelen, zette altijd de Partij v/d Arbeid de toon. De coalitiepartners vervulden een bijrol en waren zoals de geschiedenis aantoont volledig uitwisselbaar, VVD, D'66, CDA of GroenLinks het maakte helemaal niets uit, om der wille van de smeer likt de kat de kandeleer.
Alles wat niet in de pas liep moest weg. Negeren, karaktermoord, bedrog, geen zee ging te hoog. Een gezamenlijke inspanning van bestuur en oppositie zal altijd stranden op de machtspositie van de Partij v/d Arbeid. Je steentje bijdragen is volledig uitgesloten, tenzij je bereid bent om voor ieder initiatief een diepe kniebuiging te maken en voldoende weesgegroetjes op te zeggen anders luisteren ze met hun vingers in hun oren.
Geen wonder dat we worden opgezadeld met kleurloze carierepolitici uit de provincie.
Een geļmporteerde GroenLinkser bestaat het om de NoorderIJplas vol te storten met verontreinigde grond, een deel uit te ruilen met Rijkswaterstaat als compensatie voor de aanplemping bij Overhoeks en is totaal niet op de hoogte van het feit dat er allang compensatie is gepleegd, doordat het Havenbedrijf kort daarvoor, de halve Sixhaven heeft weggebaggerd. Hij raakt betrokken en wordt veroordeeld voor een asbestschandaal en kan gewoon blijven zitten. Hij zorgt dat dwars door de hoofdgroenstructuur woonbooteigenaren geruisloos toestemming krijgen om woonschepen om te bouwen tot drijvende villa, spant zich bovendien in om die hoofdgroenstructuur te verparken en eindigt nota bene met een zetel extra. De wereld op zijn kop.
Zijn nieuwe fractie slaat nog geen deuk in een pakje boter, dus hij zal wel worden geprolongeerd.
Heel anders is het gelopen met het aanstormende talent van het CDA. Als dank voor het invoeren van betaald parkeren bij het winkelcentrum, heeft zijn eigen achterban hem, middels het financieren van een anti parkeermeterpartij, een zetel afgepakt.
De media delen in de malaise, geen van de plaatselijke bladen vond het zelfs nieuwswaardig genoeg om te vermelden dat een raadsfractie, na 20 jaar, uit de raad verdwijnt.
Afsluitend.
Met het monddood maken van de wijkcentra door de Pv/dA, het opdoeken van de woningbouwverenigingen door het CDA, de verkoop van sociale woningen door de corporaties en de stadsvernieuwing van het dagelijks bestuur is men er eindelijk in geslaagd om de ziel van Amsterdam en van Noord in het bijzonder, om zeep te helpen. Amsterdam is inmiddels een kermisattractie, platgelopen door toeristen en bevolkt door yuppen. Het weldenkende deel van onze wat meer verwende inwoners wordt vierjaarlijks in staat gesteld het schuldgevoel over hun dagelijkse leefstijl af te kopen. Geļmporteerde linkse stemmen, die de verkiezingen gebruiken als middeleeuwse aflaat, zolang je maar niet waagt om wezenlijk iets te veranderen.
Dat inmiddels een meerderheid van de kiezers niet op komt dagen bij de stembus is een teken aan de wand,
het bijltjesdag gevoel, dat opstijgt tijdens gesprekken met bewoners, laat je af en toe de rillingen over de rug lopen. De Pv/dA heeft dan wel de macht, maar die is gefundeerd op drijfzand. Door hun hooghartigheid zijn ze er nooit in geslaagd om de harten van de bewoners te winnen. In feite heeft deze raad vanaf de laatste verkiezingen nauwelijks bestaansrecht. Het is een beetje het Noorderpark gevoel. Een plak asfalt, gelardeerd met onduidelijke objecten, aangevuld met wat bosschages. De vleesgeworden design maatschappij, inhoudsloos en steriel. Misschien moeten we ons wel gelukkig prijzen dat we er geen deel meer van uit maken.
|
